Geschiedenis van de naamkunde in Nederland en Vlaanderen tot 2000 Rob Rentenaar Inleiding Als alles goed was gegaan zou Ton bijgaande tekst al veel eerder onder ogen hebben gekregen. Wij weten immers dat hij is geïnteresseerd in wetenschapsgeschiedenis en mijn bijdrage is in eerste instantie geschreven als een hoofdstuk voor de herziene uitgave van Bakker & Dibbets, 'Geschiedenis van de Nederlandse taalkunde', een boek dat Ton ongetwijfeld zou hebben gelezen, als het zou zijn verschenen. Helaas is het bij plannen gebleven, want de ene na de andere uitgever heeft het laten afweten, zodat eind vorig jaar definitief is besloten het project af te blazen. Als het boek wel was uitgekomen zou ik Ton uiteraard een kopie van mijn verhaal hebben gegeven. Nu het eerste echter niet het geval is, ben ik blij dat ik hem in ieder geval ter gelegenheid van zijn afscheid van het Meertensinstituut deze elektronische overdruk kan sturen. 1. Naamkunde Naamkunde of onomastiek is de wetenschap die zich bezighoudt met de studie van de vorming, de betekenis, de ontwikkeling en het gebruik van eigennamen. Gezien het historisch en maatschappelijk belang van de naamdragers heeft het onderzoek zich vooral gericht op toponiemen (plaatsnamen) en antroponiemen (persoonsnamen). De belangstelling voor eigennamen in Nederland en Vlaanderen is al oud, want reeds humanisten als Hadrianus Junius, Ubbo Emmius en Antonius [ Lees verder met deze pdf; red. ]